Χύτρα με ρόστο αργά στα ξύλα της Νάξου «Στην Ποταμιά της Νάξου η Μαρία Πολυκρέ…

0
311

Χύτρα ? με ρόστο αργά στα ξύλα της Νάξου??

«Στην Ποταμιά της Νάξου η Μαρία Πολυκρέτη έχει στήσει το τσουκάλι πάνω σε δυο πέτρες που ανάμεσά τους καίνε ξύλα του τόπου. Ετοιμάζει ρόστο, ένα από τα παραδοσιακά φαγητά της Απειράνθου. Δίπλα από τον παλιό νερόμυλο τρέχει κελαρυστό το νερό και εμείς γύρω από την εστία παρακολουθούμε το ρεκτικό κομμάτι του χοιρινού να παίρνει την πρώτη βράση μέσα στη σάλτσα…
… Στο μεταξύ και εμείς απολαμβάναμε όσο έβραζε το ρόστο. Πριν είχε μπει στα ξύλα το τηγάνι για τις πενταράτες πατάτες με κρεμμύδι από τον Κυνίδαρο, ένα φαγητό από τα ορεινά της Νάξου, όπως και το ρόστο. Σε βαθύ τηγάνι καίει το ελαιόλαδο και τότε ρίχνουν τις αλατισμένες πατάτες κομμένες «κυδωνάτες» και τα κρεμμύδια χοντροκομμένα, σε αναλογία 2 προς 1, και ολόκληρες τις σκελίδες σκόρδου. Τα σκεπάζουν να βράσουν στο λάδι και τα ανακατεύουν 2-3 φορές μέχρι να πάρουν χρώμα και να τηγανιστούν οι πατάτες. Ορισμένοι προσθέτουν και μικρά κομμάτια καπνιστής ρέγκας, αλλά τότε δεν αλατίζουν το φαγητό.

Οι πατάτες με το κρασί ήταν ένα καλό προεόρτιο του ρόστου και ήδη είχε δημιουργηθεί κλίμα. Όσο ετοιμάζονταν οι πατάτες είχε ξεκινήσει και η διαδικασία του ρόστου. Η προσοχή μας ξέφευγε από τη φωτιά και παρακολουθούσε τη Μαρία που σε ένα καλό κομμάτι χοιρινό, ανοίγει τρύπες με το μαχαίρι και βάζει μέσα σκελίδες σκόρδο ολόκληρες. Μετά το αλατοπιπερώνει. Δίπλα, η πρόχειρη παραστιά με τα ξύλα έχει φουντώσει για τα καλά και το τηγάνι έχει κατέβει. Αλλά και πάλι είναι αργή, ό,τι ακριβώς χρειάζεται για να γίνει νοστιμότατο το φαγητό. Το λάδι έχει, επιτέλους, «κάψει» και η Μαρία βάζει το κρέας για να ροδίσει. Μετά τσιγαρίζει και τον πελτέ, τον σβήνει με νερό και αφήνει το κρέας να σιγοβράσει για ώρα πολλή. Όταν το κρέας γίνει, βάζει χοντρά μακαρόνια να βράσουν μέσα στη δυνατή σάλτσα. Η γεύση του είναι απίθανη.

Αργότερα, στ’ Απεράθου, καταγράψαμε κι άλλες πληροφορίες γι αυτό το φαγητό. Μας είπαν ότι το πιο νόστιμο ρόστο γίνεται από ζούλα (γίδα) ή πρόβατο και προτιμούν το ψηλό μακαρόνι (Νο 6). Είναι το φαγητό της Τυρινής Κυριακής της Αποκριάς, αλλά εμείς το βρήκαμε πολύ αντιπροσωπευτικό της ζωής του ανθρώπου γύρω από τη χύτρα που βράζει πάνω στα ξύλα.»
Πηγή:http://taxidionline.blogspot.com/2013/09/blog-post_10.html






Source